SUPERPOWERS

Superpowers: deel 3 van The Origin Story of the Fran.

Hoe mega toepasselijk is het dat ik vandaag, op de premièredag van Avengers Endgame mijn superpowers blog aan het schrijven ben! Want wow, dat heb ik lang uitgesteld. Kan ik dat wel maken, over mezelf praten als superheld en mezelf superpowers toedichten? Is dat niet een beetje teveel van het goede? Ik hoor in mijn achterhoofd de stem van mijn moeder op mijn zestiende dat ze niet meer wil dat ik mezelf The Greatest noem. Dat is slecht voor mijn karakter.

Nou, brainwave people, – en dan vooral aan alle vrouwen die dit lezen! – het is juist precies omgekeerd! Jezelf tekort doen en jezelf niet zien voor wat je werkelijk waard bent. Dát is pas slecht voor je karakter. Voor mij is het na ‘Plezier boven alles’ tijd om mijn superpowers de wereld in te gooien en om me niet langer te verstoppen achter een dertien-in-dozijn braaf alter ego Francine. Met alle Avengers in mijn kielzog die me nu mentaal aan het cheerleaden zijn: I give you The Fran!

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK INTERESSANT: DEEL 1 VAN THE ORIGIN STORY OF THE FRAN: ONDERSCHEIDENDE CREATIEVE ENERGIE

Superpowers van The Fran

HAPPY

Mijn allergrootste superpower? Dat is mijn vrolijkheid. Mijn enthousiasme. Mijn humor. Screw them if they can’t take a joke! Als er íets is dat ik goed kan, dan is het de humor van iets inzien. En daar dan ook keihard om lachen. Dingen relativeren, ridiculiseren en van een andere kant bekijken. Ik heb een mega allergie voor drama. Dus als je bij mij in de buurt komt, of je bent in mijn universum The Fran Zone, dan wordt je vanzelf vrolijk by proxy. Hoe awesome is dat?!

Misschien denk je: is dat nou een superpower? Het antwoord is: JA! Kijk maar om je heen: er is frikking óveral drama. People live on it! En ik doe daar niet aan mee. Structureel niet. En hell yeah dat dat een superpower is, want it pisses people off, big time! Heel veel mensen kunnen niet tegen zoveel blijheid. Die wantrouwen plezier, vrolijkheid en enthousiasme. ‘Daar moet iets mis mee zijn.’ Of ik moet wel heel naïef zijn of ik heb het totaal niet begrepen. Nou, guess what, ik heb het juist heel goed begrepen en my drama days are over! Whoop! Dus: HAPPY. Superpower numero uno.

BEE

Bee? Ja ‘bee’, in de vorm van ‘bij’: een bezige bij. Want mijn tweede superpower is energie! Daadkracht, getting shit done, het gewoon doen, in de actiemodus gaan. Als ik een plan heb of een doel en ik weet wat er moet gebeuren, dan doe ik het. Punt. Geen gemaar, geen gezeur, geen uitstelgedrag (behalve dus heel soms als ik blogs als deze moet schrijven 😉 ). Ik fix die shit. Je weet toch.

En dat betekent dat ik als een speer ga (of als een bij). Als het goed voelt, dan ga ik ervoor en dan ben ik niet te stoppen. Door niets en niemand niet. Gewoon gaan! Dus: BEE. Superpower nummer twee.

Superpowers The Fran: Believe in your inner Beyonce bitches

SUPERPOWERS BITCHES!

Brutaliteit bitches. Dat is nummer drie. De Engelsen hebben het prachtige woord ‘ballsy’. Dat betekent zo ongeveer gedurfd, brutaal, avontuurlijk, niet bang. Dat! Want om al je ideeën in de wereld te zetten, om te kiezen voor wat jij wil doen op de vrolijke manier waarop je dat wil doen, daarvoor heb je brutaliteit nodig. Je moet niet bang zijn om mensen voor de schenen te schoppen. Mensen die willen dat je mee doet met hun drama. Of mensen die vinden dat je veel te snel gaat met alles. Mensen die bang voor je zijn, omdat je jezelf neerzet als superheld. Of vinden dat dat slecht is voor je karakter. Om je dromen waar te maken, moet je een beetje een ‘suck on that bitches’ mentaliteit hebben. Dus: BITCHES. Superpower nummer drie.

Superpowers van The Fran

SUPERPOWERS: BEE HAPPY BITCHES

En de oplettende lezer heeft het misschien al gezien, maar als je mijn superpowers bij elkaar zet en voor een beetje opschudding zorgt, dan krijg je BEE HAPPY BITCHES! Als je nou één ding meeneemt nadat je dit blog gelezen hebt, dan hoop ik dat dat het is: bee happy bitches! Maak je droom waar, op jouw manier en hoe het jou goeddunkt. Maak in de tussentijd zoveel mogelijk domme grappen als je maar kunt bedenken en verkies altijd lichtvoetigheid boven drama. En als mensen commentaar hebben, dan citeer je gewoon die andere Bey: ‘Suck on my balls!’

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK INTERESSANT: DEEL 2 VAN THE ORIGIN STORY OF THE FRAN: PLEZIER BOVEN ALLES

PLEZIER BOVEN ALLES

Plezier boven alles: deel 2 van The Origin Story of the Fran.

Wat als ik vandaag besluit dat ik alleen nog maar succesvol ben als ik plezier heb in mijn leven? Als ik geniet van wat ik doe. Zodat ik ’s ochtends uit mijn bed spring omdat ik zin heb in de nieuwe dag!

Dat was mijn doel begin 2018. Na 10 jaar proberen te slagen op de manier zoals ‘de maatschappij’ dat van me verwachtte – en dat mij dus totaal niet was gelukt haha! – besloot ik dat het tijd was om het roer om te gooien. Wat als ik eens zou gaan doen waar ik zelf gewoon keiblij van word? Hoe moeilijk kan het zijn, vraag je je misschien af? 🙂

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK INTERESSANT: DEEL 1 VAN THE ORIGIN STORY OF THE FRAN: ONDERSCHEIDENDE CREATIEVE ENERGIE

MEER PLEZIER IS NIET MOEILIJK

Het is helemaal niet zo moeilijk, maar dat betekent niet dat het zomaar vanzelf gaat. Om te komen waar ik nu ben (super gelukkig in mijn bedrijf als creatieve ontwerper van mooie dingen en mega dankbaar voor de mogelijkheid om mijzelf op die manier uit te vinden) heb ik behoorlijk wat calvinistische overtuigingen en niet-constructieve denkbeelden in de fik moeten steken. Maar ik moet zeggen: ze lenen zich er goed voor haha!

Een kleine selectie van calvinistische, aangeleerde onzin die ik bij het grofvuil heb gezet: dat je altijd nuttig bezig moet zijn, dat je zuinig en nederig moet zijn, dat lijden altijd moreel beter is dan lichtvoetigheid, dat je een plicht hebt (hard werken!) en dat je die moet vervullen, dat het welzijn van de groep altijd boven het welzijn van het individu staat en dat er geen discussie bestaat over het bestaan van goed en kwaad, oftewel: er is geen grijs gebied. Dat soort blerf dus… In de fik ermee!

FOCUS BIJSTELLEN

Ik dacht begin 2018 – en wajo, lekker naïef girl, way to go! – dat nu ik niet meer op de biblebelt woonde, maar in het prachtige Den Bosch dat dat wel genoeg zou zijn voor een andere levensstijl. Of dat nu ik een Brabander aan de haak had geslagen bij wie het ‘genieten is ons leven’ motto op zijn voorhoofd stond, dat vanzelf op mij zou overslaan. De praktijk bleek iets weerbarstiger…

Als je, zoals ik jarenlang hebt geleefd volgens het aangeleerde principe van ‘ik ben succesvol als ik de gebaande paden loop’. Of overtuigd bent van ‘ik ben succesvol als ik een baan vind in de branche waarin ik ben afgestudeerd’. Of iets in de trant van ‘ik ben succesvol als ik een maatschappelijk relevante baan heb en anderen van dienst kan zijn’, dan wel ‘heel veel mensen heel veel aan mij hebben’, dan moet je op zijn zachtst gezegd je focus wel even bijstellen. Big time!

Want al die innerlijke overtuigingen hielde me weg van mijn persoonlijke zelfrealisatie en gevoelens van geluk, voldoening en plezier. Ze lieten me koersen op maatschappelijke status, materiële overvloed en dat wat de buitenwereld van me verwacht. En gaven me het idee dat het goed was om mijn leven te lijden (pun intended) vanuit een soort messias-syndroom: kijk mij toch eens mijn persoonlijke geluk ondergeschikt maken aan the greater good. Nou, daar poep ik dus op.

DE MAATSCHAPPELIJKE MINDFUCK

Maar goed. Die maatschappelijke status, de belofte van materiële overvloed, de verwachtingen van de buitenwereld en het willen uithangen van de morele messias kunnen krachtige argumenten zijn om je plezier in te leveren. Of het in ieder geval minder belangrijk te maken. Plezier is dan iets dat wel komt als je daar tijd voor hebt. Zodra je die maatschappelijke status bereikt hebt. Zodra je die materiële overvloed hebt gerealiseerd. Pas als de hele wereld gered is. Dán is het tijd voor plezier. Want dan heb je tijd en geld genoeg en kun je je alles veroorloven wat je wilt.

De mindfuck is alleen dat de te ambiëren maatschappelijke status meebeweegt met jouw ontwikkeling. Wat ik bedoel: een baan in je branche met een redelijk startsalaris is meer dan genoeg vlak na je afstuderen. Maar tien jaar later dient dat minstens een leidinggevende dan wel expertfunctie te zijn waarmee je echt impact hebt op het bedrijf of de organisatie. Met andere woorden: je kunt je hele leven in dienst zijn van het verkrijgen van de gewenste maatschappelijke status.

En zo werkt het natuurlijk ook met materiële overvloed. Het kan altijd beter, mooier, groter, luxer, decadenter. En laat ik het maar niet hebben over het eerst moeten redden van de wereld, want OMG daar kun je je hele leven druk mee zijn en fijn kapot gaan van misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel. Let’s NOT go there.

PLEZIER ALS PRIORITEIT

Dus besloot ik dat ik het anders ging doen. Ik zou vanaf dat moment, ergens in februari 2018, iedere dag opnieuw gaan kiezen voor plezier. Ik zou plezier gaan zien als succes. En het tot prioriteit nummer 1 maken.

De volgende vraag was toen: maar wat geeft mij dan eigenlijk plezier? Altijd fijn! Denk je net dat je zojuist al je problemen hebt opgelost, slaat de volgende existentiële crisis je al direct weer voor je bek. Want het antwoord bleek: ik heb geen idee! Na al die jaren van invoegen en voldoen aan ieders verwachtingen wist ik helemaal niet meer waar ik plezier in heb. Dat was een nogal deprimerende en verdrietige realisatie, dat kan ik je wel vertellen. Maar! Niet getreurd!

De oplossing was: verveling. Verveling is de geweldigste initiator van intrinsieke motivatie. Oftewel: vanuit verveling en niets moeten of hoeven, komt er ruimte voor je creatieve brein om iets te bedenken waar je zin in hebt. Gewoon zin. Omdat het je leuk lijkt. En ok, dat kan best een tijdje duren. Ik heb me misschien wel een maand stierlijk zitten vervelen, zonder dat ik ergens zin in kreeg.

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK INTERESSANT: DEEL 3 VAN THE ORIGIN STORY OF THE FRAN: SUPERPOWERS

plezier boven alles 2018 Francine Orsel schilderen

MIJN NIEUWE LEVENSMOTTO

En net toen ik me afvroeg of ik toch niet beter weer ‘gewoon een baan’ kon gaan zoeken, gebeurde het! Ineens stond ik te schilderen. Maakte ik inkt tekeningen. Kreeg ik visioenen over mijn ontwerpen op stof. Dromen van sjaals en kussens met mijn patronen. Een visie van een kleurrijke, opgewekte, vrolijke wereld waarin ik kon dansen in een feestjurk gemaakt van stof met mijn dessins.

Dat had calvijn niet kunnen bedenken bitches! Dat was puur mijn plezier! Dus ik heb een nieuw levensmotto: plezier boven alles. Levensvreugde. Dat is de basis van mijn ontwerpen, van mijn kunst en van mijn dessins en de reden dat ik doe wat ik doe.

Peace out!

Liefs, Francine

plezier boven alles 2018 Francine Orsel
En vanaf dat moment ging het helemaal los!

plezier boven alles 2018 Francine Orsel
En er komt nog steeds geen einde aan 😀

ONDERSCHEIDENDE CREATIEVE ENERGIE

Onderscheidende creatieve energie: deel 1 van The Origin Story of the Fran.

Dit is mijn ‘coming of age story’. Het verhaal over mijn ‘hoe’: hoe ben ik hier gekomen waar ik nu ben? Hoe deed ik het eerst en hoe kwam het dat ik het anders ben gaan doen? En ja dit begint als een lekker dramatisch verhaal. Op die manier is de catharsis aan het eind van mijn origin story des te beter haha!

Ik heb 30 jaar van mijn leven ontzettend hard gewerkt om erbij te horen. Om mee te doen in de status quo en in te voegen. Om saamhorigheid te voelen met de mensen om me heen. En sociaal geaccepteerd te worden.

En hoe harder ik het probeerde, hoe minder goed het lukte. Hoe meer ik me aanpaste, hoe beroerder ik me ging voelen. Ik snapte er niets van. Hoe kon ik, die zoveel investeerde in saamhorigheid, me zo gigantisch eenzaam en ongehoord voelen? En hoe was ik mijn onderscheidende creatieve energie helemaal kwijtgeraakt?

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK INTERESSANT: DEEL 2 VAN THE ORIGIN STORY OF THE FRAN: PLEZIER BOVEN ALLES

ONTHEEMD EN ONGEWILD

Waarom paste het voor mij niet? De gebaande paden. Het geplande levenspad van huisje boompje beestje. Het bewezen systeem van studeren en carrière maken en voldoening vinden. Waarom lukte het mij niet om daar in te passen? Was er iets mis met mij? Had ik het niet begrepen? Deed ik niet goed genoeg mijn best? Had ik de boot gemist en was ik gewoon keihard mislukt?

Jarenlang voelde ik me ontheemd. Alsof er niemand op deze wereld op mij zat te wachten. Waarom was ik dan geboren? Wat was het nut van mijn leven? Wat deed ik hier überhaupt? Met andere woorden: waarom was ik zo’n comateus kasplantje, waarom kwam ik niet tot bloei?

Terwijl alle mensen om mij heen vol overtuiging en met voldoening de gebaande paden liepen. Afstudeerden. Banen kregen. Partners vonden. Carrière maakten. Kinderen kregen. Ik stond erbij en keek ernaar. Het lukte niet om te bloeien. Om de creatieve energie die ik van binnen wel voelde te laten floreren. Wat was er toch mis met mij?

En zo ging het een paar jaar door. Totdat ik zoals gezegd was verworden tot een halfdood kasplantje. Een totaal verdorde plant, zonder bloemen, zonder blad, alleen maar een paar uitgedroogde stengels. Alle creatieve energie was verdwenen.

HET VERHAAL VAN MIJN OPA

Reint Orsel (1922-2015) onderscheidende creatieve energie Francine Orsel

Totdat mijn opa overleed. En bij het herdenken van zijn leven kwam daar een onafhankelijke lefgozer tevoorschijn. Iemand die zich niets aantrok van de heersende status quo. Een man die in het verzet ging tijdens de bezetting van de Duitsers en besloot onder te duiken in plaats van zich te melden voor de militaire dienst. Hij werd opgepakt en op transport gezet naar Polen waar hij in een werkkamp terechtkwam en waar hij direct aanvoelde: hier blijven betekent de dood. Hij moest en zou daar weg, maar hoe? Toen werd duidelijk dat er groot tekort was aan boerenknechten op het Duitse platteland, omdat alle jonge mannen naar het front waren geroepen. Ze zochten mensen die konden melken. En dat kon mijn opa! Dus hij demonstreerde zijn vaardigheden met de loop van het pistool tegen zijn slaap. Nog dezelfde dag zat hij in de trein terug naar Duitsland.

In Duitsland moest hij werken voor een boer, Anton Stempel. Een man die niets wilde weten van het nazisme van Hitler. Na de bevrijding van de Amerikanen ging hij de militairen voor naar de hooizolder en onthulde hij de Amerikaanse piloten die hij jarenlang had laten onderduiken. Mijn opa wandelde in de week daarop terug naar Nederland, met de belofte dat hij terug zou komen. Anton Stempel was kinderloos en vroeg mijn opa de boerderij over te nemen.

Terug in Nederland kwam hij mijn oma tegen en hij werd stapelverliefd. Mijn oma wilde niet naar Duitsland verhuizen en mijn opa koos voor haar. En daarmee koos hij ook voor een zwaar calvinistisch orthodox bestaan, want mijn oma was overtuigd gereformeerd vrijgemaakt.

Mijn opa, een onafhankelijke, inventieve man met een open wereldbeeld kreeg een keurslijf aan van dogma, ideologie en overtuiging. Hij koos voor een vrouw. Voor liefde. Voor huisje boompje beestje.

INNERLIJKE KRACHT

Je vraagt je misschien af waarom je net het halve levensverhaal van mijn opa hebt zitten lezen. Ik vertel je dit, omdat in de paar dagen na zijn dood we het met elkaar over zijn leven hadden en er een paar karaktertrekken steeds terugkwamen: onverstoorbaarheid, puurheid, zachtaardigheid en autonoom.

Want ondanks dat mijn opa koos voor een angstige vrouw, geïndoctrineerd door het geloof, bleef hij zijn eigen waarheid trouw. Als de dominee weer eens helemaal waus ging volgens zijn mening, dan stond hij op en liep hij tijdens de preek de kerk uit. Je kunt je nu misschien niet voorstellen wat dat betekent, hoeveel innerlijke kracht je daar toen voor nodig had. Want dat gold in die kringen als een aardverschuiving, als het naast je neerleggen van Gods wil en het verspelen van je plek in de hemel. Je werd er sociaal door uitgekotst, met de nek aangekeken in het dorp.

Mijn opa was dus ook een ontheemde. Een ziel verdwaald in een systeem dat niet van hem was. En ondanks al zijn innerlijke kracht en creatieve energie had hij niet de wil, de visie, de mogelijkheid om daar verandering in te brengen.

ONDERSCHEIDENDE CREATIEVE ENERGIE

Maar ik wel! Plotseling was het mij helemaal duidelijk. Als ik me zou blijven aanpassen en zou blijven proberen om erbij te horen, dan zou ik steeds verder afdwalen van mijn eigen kern. Van mijn onderscheidende creatieve energie. En net als mijn opa op een gegeven moment totaal moegestreden zijn en het opgeven. En daarmee genoegen nemen van de status van halfdood kasplantje.

Erbij horen was voor mij nooit het doel geweest! Onafhankelijkheid, onverstoorbaarheid, autonomie en een eigen leven creëren voor mijzelf, dat was mijn pad! Ik was geen kasplantje! Ik was al die tijd gewoon een rhododendron in verkeerde grond: te nat, te weinig turf. Mijn stam was aan het rotten, maar dat kwam niet omdat ik mislukt was. Dat kwam omdat ik in verkeerde grond stond.

Geen enkele goede hovenier noemt een rhododendron die niet groeit en bloeit in de modder een mislukte rhododendron. Een goede hovenier zal de rhododendron verplaatsen naar goede grond. En daar zal de plant gaan groeien en bloeien. Dat was ook mijn taak! Een goede hovenier worden en op zoek gaan naar goede grond.

En, spoiler alert, die goede grond heb ik gevonden. Ik ontdekte dat ik hier ben om creatief onderscheid aan te brengen. Om los te komen van het systeem en om patronen te doorbreken. Mijn unieke creatieve perspectief concreet te manifesteren. Mijn droomleven werkelijkheid te maken. Vanuit visie, levenslust en creatieve energie.

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK INTERESSANT: DEEL 3 IN THE ORIGIN STORY VAN THE FRAN: SUPERPOWERS

CREATIEF FUNDAMENT

Aan de basis van mijn nieuwe fundament staat creatieve scheppingskracht en onderscheidendheid. Ik richt mij niet langer op wat ik allemaal niet ben en waar ik allemaal niet bijhoor. Ik richt mij op wie ik wel ben, op wat ik kan creëren en op de mensen die daar blij van worden! En daarmee ga ik verder waar mijn opa ophield: ik ben geen onderdeel meer van de oude wereld, ik hoef er niet tegenaan te schoppen om een aardverschuiving te ontketenen. Ik maak een nieuw leven, een nieuwe wereld. Ontworpen als een vruchtbare botanische tuin. Waarin ik in precies de goede grond sta en kan groeien, bloeien en ‘welig kan tieren’.

Dus de dagen van me een halfdood kasplantje voelen zijn voorbij. Ik wil een megagrote rhododendron worden van vier meter hoog en vier meter breed. Zodat ik mijn bloemen overal kan ronstrooien. En als ik daarmee jou kan opvrolijken en inspireren dan is dat super mooi mee genomen. Als ik de goede grond kan vinden en tot bloei kan komen, dan kan jij het ook!

Sounds like a plan? Op insta kun je mijn creatieve bloei volgen. Zie je daar!

Liefs, Francine

Francine Orsel 2019
Peace out!