HORTUS BY NIGHT SERIE

Mijn ideale wereld is een botansiche tuin vol bomen en struiken. Met planten die in bloei staan en op hun allermooist zijn. Daar komt in mijn Hortus by Night serie nog een mega feestelijk aspect bij: alle bomen, struiken en planten belicht in tegennatuurlijke kleuren. Vanuit vreemde hoeken, met bijzondere perspectieven en lichtshows. Met andere woorden: het is feest in mijn ideale wereld! Geweldig toch?!

Mijn goede voornemen voor 2019 was dat mijn werk geslaagd is als ik heb genoten van het creatieve proces. In dat licht is de Hortus by Night serie meer dan geslaagd. Ik vond het heerlijk om er aan te werken en ik heb ontzettend veel geleerd. Over schilderen, over materialen, over mijzelf en over mijn stijl. Maar daarover later meer. Nu eerst: alle 12 Hortus by Night schilderijen bij elkaar. Kijk en oordeel zelf!

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK LEUK: HORTUS BY NIGHT

WAT VOND WYCHER?

‘Wat vond Wycher?’ is standaard de eerste vraag die ik dinsdagavond van Bob krijg als ik thuiskom van schilderles. ‘Wat vond Wycher?’ de rest doet er eigenlijk niet toe, haha. Dus daarom begin ik maar met wat Wycher vond. Eerst wat hij vond van part 1: de 6 kassen en daarna wat hij vond van part 2: de 6 gekleurde planten.

WYCHER OVER DE HORTUS BY NIGHT SERIE – PART 1:

Met de kas architectuur geef je jezelf en de kijker een heel duidelijk kader, dat geeft rust. De architectuur zet je vervolgens naar je hand. Als je kijkt naar het perspectief van de roze kas, dan kan dat natuurlijk niet, maar toch geloof je het als kijker. Je gaat mee met jouw verbeelding.

Bij de roze kas laat je de planten precies onderaan je doek beginnen. Dat geeft een opgekropt gevoel, alsof je de planten naar beneden duwt. Andere kassen hebben een ander perspectief waardoor die meer ademen, ze hebben meer lucht [vergelijk ‘Roze kas’ met ‘Blauwe kas’ en ‘Gele kas’].

Bij de rode kas doe je hetzelfde als bij de roze, maar het heeft toch een ander effect. Het perspectief is hier heel centraal. Waardoor het schilderij je geen ruimte geeft. Het is alsof het roept: hier ben ik, kijk naar mij!

In sommige kas schilderijen speel je het vormenspel op een ander niveau, daar overstijgt het de pure plantvormen. De vormen in de groene kas lijken zo van het doek te willen dansen. Dat maakt het fascinerend.

Die cactus [Gele kas] is een bijzondere. Dat is namelijk heel duidelijk een cactus, maar er is meer aan de hand. Het samenspel tussen de voor- en achtergrond, de kleuren, de compositie. Het heeft iets statisch, het lijkt wel elektrisch.

-Wycher, beeldend kunstenaar en docent/eigenaar van Schilderstudio Wycher Den Bosch, over de 6 kas schilderijen

WYCHER OVER DE HORTUS BY NIGHT SERIE – PART 2:

Je schilderijen zijn het sterkst als je je onderwerp net iets overstijgt. Als in: ok, het zijn planten, maar er is ook nog iets anders aan de hand. In het geval van ‘And fire’: licht? vuur? ‘A song of ice’ is geheimzinnig, je kunt er zo inlopen. Bij ‘Aliens’ weet ik helemaal niet wat er precies aan de hand is. Het lijken organische vormen, het is uitnodigend, heeft snoep kleuren, je wil het bijna opeten. En tegelijkertijd heeft het een laboratorium achtige sfeer. En dat past bij je hele serie: de planten zijn je thema, die zet je in de spotlights, maar je onderzoekt ze ook, je ontleedt ze.

-Wycher, over de 6 gekleurde planten schilderijen

WAT VINDEN MIJN MEDECURSISTEN?

Op de schilderles vond de ene helft ‘A song of ice’ het mooist en de andere helft ‘And Fire’. Ook op instagram was het bijna gelijk: 57% koos voor Ice en 43% voor Fire.

Deze spreekt me enorm aan. De kleuren vind ik echt geweldig en ik wil er zo in weglopen. Het is zo geheimzinnig, wat is er aan de andere kant van die boog?

-Stefanie, over A song of Ice

Ik vind die echt sterk. Het danst helemaal. Het is opgewekt en dreigend tegelijkertijd, omdat je er ook vuur in kan zien dat snel dichterbij komt.

-Frans, over And Fire

Dit vind ik dus echt een super vakantie sfeer hebben, alof je daar tussen die palmbomen door nog net het bounty strand kan zien liggen waar je een lekkere cocktail kan drinken. Heel relaxte sfeer

-Paul, over Bounty strand

Mijn favoriet is toch echt die grote kas met al die felle kleuren. Het ziet er zo kleurrijk uit, ik zou er zo willen zijn.

-Heleen, over Roze kas

HORTUS BY NIGHT ALS MIJN DOORBRAAK

Het schilderij ‘Doorbraak’ heet natuurlijk niet voor niets doorbraak. Dat is gevoelsmatig mijn favoriet, omdat het de eerste was die ik op een heel andere manier schilderde: sneller, speelser en met meer durf en lef. Gewoon gaan! Heerlijk vond ik het om op die manier bezig te zijn, in plaats van soort van gegijzeld te worden door het eindresultaat.

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK LEUK: HORTUS BY NIGHT – DE EERSTE RESULTATEN

Een doorbraak dus, de Hortus by Night serie. Qua manier van werken, qua ontdekken van mijn schilderstijl, qua ontwikkeling van omgaan met materiaal en technieken en qua loskomen van alle verwachtingen en doen waar ik plezier in heb. Mensen, The Fran is los!

PLEZIER BOVEN ALLES

Plezier boven alles: deel 2 van The Origin Story of the Fran.

Wat als ik vandaag besluit dat ik alleen nog maar succesvol ben als ik plezier heb in mijn leven? Als ik geniet van wat ik doe. Zodat ik ’s ochtends uit mijn bed spring omdat ik zin heb in de nieuwe dag!

Dat was mijn doel begin 2018. Na 10 jaar proberen te slagen op de manier zoals ‘de maatschappij’ dat van me verwachtte – en dat mij dus totaal niet was gelukt haha! – besloot ik dat het tijd was om het roer om te gooien. Wat als ik eens zou gaan doen waar ik zelf gewoon keiblij van word? Hoe moeilijk kan het zijn, vraag je je misschien af? 🙂

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK INTERESSANT: DEEL 1 VAN THE ORIGIN STORY OF THE FRAN: ONDERSCHEIDENDE CREATIEVE ENERGIE

MEER PLEZIER IS NIET MOEILIJK

Het is helemaal niet zo moeilijk, maar dat betekent niet dat het zomaar vanzelf gaat. Om te komen waar ik nu ben (super gelukkig in mijn bedrijf als creatieve ontwerper van mooie dingen en mega dankbaar voor de mogelijkheid om mijzelf op die manier uit te vinden) heb ik behoorlijk wat calvinistische overtuigingen en niet-constructieve denkbeelden in de fik moeten steken. Maar ik moet zeggen: ze lenen zich er goed voor haha!

Een kleine selectie van calvinistische, aangeleerde onzin die ik bij het grofvuil heb gezet: dat je altijd nuttig bezig moet zijn, dat je zuinig en nederig moet zijn, dat lijden altijd moreel beter is dan lichtvoetigheid, dat je een plicht hebt (hard werken!) en dat je die moet vervullen, dat het welzijn van de groep altijd boven het welzijn van het individu staat en dat er geen discussie bestaat over het bestaan van goed en kwaad, oftewel: er is geen grijs gebied. Dat soort blerf dus… In de fik ermee!

FOCUS BIJSTELLEN

Ik dacht begin 2018 – en wajo, lekker naïef girl, way to go! – dat nu ik niet meer op de biblebelt woonde, maar in het prachtige Den Bosch dat dat wel genoeg zou zijn voor een andere levensstijl. Of dat nu ik een Brabander aan de haak had geslagen bij wie het ‘genieten is ons leven’ motto op zijn voorhoofd stond, dat vanzelf op mij zou overslaan. De praktijk bleek iets weerbarstiger…

Als je, zoals ik jarenlang hebt geleefd volgens het aangeleerde principe van ‘ik ben succesvol als ik de gebaande paden loop’. Of overtuigd bent van ‘ik ben succesvol als ik een baan vind in de branche waarin ik ben afgestudeerd’. Of iets in de trant van ‘ik ben succesvol als ik een maatschappelijk relevante baan heb en anderen van dienst kan zijn’, dan wel ‘heel veel mensen heel veel aan mij hebben’, dan moet je op zijn zachtst gezegd je focus wel even bijstellen. Big time!

Want al die innerlijke overtuigingen hielde me weg van mijn persoonlijke zelfrealisatie en gevoelens van geluk, voldoening en plezier. Ze lieten me koersen op maatschappelijke status, materiële overvloed en dat wat de buitenwereld van me verwacht. En gaven me het idee dat het goed was om mijn leven te lijden (pun intended) vanuit een soort messias-syndroom: kijk mij toch eens mijn persoonlijke geluk ondergeschikt maken aan the greater good. Nou, daar poep ik dus op.

DE MAATSCHAPPELIJKE MINDFUCK

Maar goed. Die maatschappelijke status, de belofte van materiële overvloed, de verwachtingen van de buitenwereld en het willen uithangen van de morele messias kunnen krachtige argumenten zijn om je plezier in te leveren. Of het in ieder geval minder belangrijk te maken. Plezier is dan iets dat wel komt als je daar tijd voor hebt. Zodra je die maatschappelijke status bereikt hebt. Zodra je die materiële overvloed hebt gerealiseerd. Pas als de hele wereld gered is. Dán is het tijd voor plezier. Want dan heb je tijd en geld genoeg en kun je je alles veroorloven wat je wilt.

De mindfuck is alleen dat de te ambiëren maatschappelijke status meebeweegt met jouw ontwikkeling. Wat ik bedoel: een baan in je branche met een redelijk startsalaris is meer dan genoeg vlak na je afstuderen. Maar tien jaar later dient dat minstens een leidinggevende dan wel expertfunctie te zijn waarmee je echt impact hebt op het bedrijf of de organisatie. Met andere woorden: je kunt je hele leven in dienst zijn van het verkrijgen van de gewenste maatschappelijke status.

En zo werkt het natuurlijk ook met materiële overvloed. Het kan altijd beter, mooier, groter, luxer, decadenter. En laat ik het maar niet hebben over het eerst moeten redden van de wereld, want OMG daar kun je je hele leven druk mee zijn en fijn kapot gaan van misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel. Let’s NOT go there.

PLEZIER ALS PRIORITEIT

Dus besloot ik dat ik het anders ging doen. Ik zou vanaf dat moment, ergens in februari 2018, iedere dag opnieuw gaan kiezen voor plezier. Ik zou plezier gaan zien als succes. En het tot prioriteit nummer 1 maken.

De volgende vraag was toen: maar wat geeft mij dan eigenlijk plezier? Altijd fijn! Denk je net dat je zojuist al je problemen hebt opgelost, slaat de volgende existentiële crisis je al direct weer voor je bek. Want het antwoord bleek: ik heb geen idee! Na al die jaren van invoegen en voldoen aan ieders verwachtingen wist ik helemaal niet meer waar ik plezier in heb. Dat was een nogal deprimerende en verdrietige realisatie, dat kan ik je wel vertellen. Maar! Niet getreurd!

De oplossing was: verveling. Verveling is de geweldigste initiator van intrinsieke motivatie. Oftewel: vanuit verveling en niets moeten of hoeven, komt er ruimte voor je creatieve brein om iets te bedenken waar je zin in hebt. Gewoon zin. Omdat het je leuk lijkt. En ok, dat kan best een tijdje duren. Ik heb me misschien wel een maand stierlijk zitten vervelen, zonder dat ik ergens zin in kreeg.

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK INTERESSANT: DEEL 3 VAN THE ORIGIN STORY OF THE FRAN: SUPERPOWERS

plezier boven alles 2018 Francine Orsel schilderen

MIJN NIEUWE LEVENSMOTTO

En net toen ik me afvroeg of ik toch niet beter weer ‘gewoon een baan’ kon gaan zoeken, gebeurde het! Ineens stond ik te schilderen. Maakte ik inkt tekeningen. Kreeg ik visioenen over mijn ontwerpen op stof. Dromen van sjaals en kussens met mijn patronen. Een visie van een kleurrijke, opgewekte, vrolijke wereld waarin ik kon dansen in een feestjurk gemaakt van stof met mijn dessins.

Dat had calvijn niet kunnen bedenken bitches! Dat was puur mijn plezier! Dus ik heb een nieuw levensmotto: plezier boven alles. Levensvreugde. Dat is de basis van mijn ontwerpen, van mijn kunst en van mijn dessins en de reden dat ik doe wat ik doe.

Peace out!

Liefs, Francine

plezier boven alles 2018 Francine Orsel
En vanaf dat moment ging het helemaal los!

plezier boven alles 2018 Francine Orsel
En er komt nog steeds geen einde aan 😀

ONDERSCHEIDENDE CREATIEVE ENERGIE

Onderscheidende creatieve energie: deel 1 van The Origin Story of the Fran.

Dit is mijn ‘coming of age story’. Het verhaal over mijn ‘hoe’: hoe ben ik hier gekomen waar ik nu ben? Hoe deed ik het eerst en hoe kwam het dat ik het anders ben gaan doen? En ja dit begint als een lekker dramatisch verhaal. Op die manier is de catharsis aan het eind van mijn origin story des te beter haha!

Ik heb 30 jaar van mijn leven ontzettend hard gewerkt om erbij te horen. Om mee te doen in de status quo en in te voegen. Om saamhorigheid te voelen met de mensen om me heen. En sociaal geaccepteerd te worden.

En hoe harder ik het probeerde, hoe minder goed het lukte. Hoe meer ik me aanpaste, hoe beroerder ik me ging voelen. Ik snapte er niets van. Hoe kon ik, die zoveel investeerde in saamhorigheid, me zo gigantisch eenzaam en ongehoord voelen? En hoe was ik mijn onderscheidende creatieve energie helemaal kwijtgeraakt?

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK INTERESSANT: DEEL 2 VAN THE ORIGIN STORY OF THE FRAN: PLEZIER BOVEN ALLES

ONTHEEMD EN ONGEWILD

Waarom paste het voor mij niet? De gebaande paden. Het geplande levenspad van huisje boompje beestje. Het bewezen systeem van studeren en carrière maken en voldoening vinden. Waarom lukte het mij niet om daar in te passen? Was er iets mis met mij? Had ik het niet begrepen? Deed ik niet goed genoeg mijn best? Had ik de boot gemist en was ik gewoon keihard mislukt?

Jarenlang voelde ik me ontheemd. Alsof er niemand op deze wereld op mij zat te wachten. Waarom was ik dan geboren? Wat was het nut van mijn leven? Wat deed ik hier überhaupt? Met andere woorden: waarom was ik zo’n comateus kasplantje, waarom kwam ik niet tot bloei?

Terwijl alle mensen om mij heen vol overtuiging en met voldoening de gebaande paden liepen. Afstudeerden. Banen kregen. Partners vonden. Carrière maakten. Kinderen kregen. Ik stond erbij en keek ernaar. Het lukte niet om te bloeien. Om de creatieve energie die ik van binnen wel voelde te laten floreren. Wat was er toch mis met mij?

En zo ging het een paar jaar door. Totdat ik zoals gezegd was verworden tot een halfdood kasplantje. Een totaal verdorde plant, zonder bloemen, zonder blad, alleen maar een paar uitgedroogde stengels. Alle creatieve energie was verdwenen.

HET VERHAAL VAN MIJN OPA

Reint Orsel (1922-2015) onderscheidende creatieve energie Francine Orsel

Totdat mijn opa overleed. En bij het herdenken van zijn leven kwam daar een onafhankelijke lefgozer tevoorschijn. Iemand die zich niets aantrok van de heersende status quo. Een man die in het verzet ging tijdens de bezetting van de Duitsers en besloot onder te duiken in plaats van zich te melden voor de militaire dienst. Hij werd opgepakt en op transport gezet naar Polen waar hij in een werkkamp terechtkwam en waar hij direct aanvoelde: hier blijven betekent de dood. Hij moest en zou daar weg, maar hoe? Toen werd duidelijk dat er groot tekort was aan boerenknechten op het Duitse platteland, omdat alle jonge mannen naar het front waren geroepen. Ze zochten mensen die konden melken. En dat kon mijn opa! Dus hij demonstreerde zijn vaardigheden met de loop van het pistool tegen zijn slaap. Nog dezelfde dag zat hij in de trein terug naar Duitsland.

In Duitsland moest hij werken voor een boer, Anton Stempel. Een man die niets wilde weten van het nazisme van Hitler. Na de bevrijding van de Amerikanen ging hij de militairen voor naar de hooizolder en onthulde hij de Amerikaanse piloten die hij jarenlang had laten onderduiken. Mijn opa wandelde in de week daarop terug naar Nederland, met de belofte dat hij terug zou komen. Anton Stempel was kinderloos en vroeg mijn opa de boerderij over te nemen.

Terug in Nederland kwam hij mijn oma tegen en hij werd stapelverliefd. Mijn oma wilde niet naar Duitsland verhuizen en mijn opa koos voor haar. En daarmee koos hij ook voor een zwaar calvinistisch orthodox bestaan, want mijn oma was overtuigd gereformeerd vrijgemaakt.

Mijn opa, een onafhankelijke, inventieve man met een open wereldbeeld kreeg een keurslijf aan van dogma, ideologie en overtuiging. Hij koos voor een vrouw. Voor liefde. Voor huisje boompje beestje.

INNERLIJKE KRACHT

Je vraagt je misschien af waarom je net het halve levensverhaal van mijn opa hebt zitten lezen. Ik vertel je dit, omdat in de paar dagen na zijn dood we het met elkaar over zijn leven hadden en er een paar karaktertrekken steeds terugkwamen: onverstoorbaarheid, puurheid, zachtaardigheid en autonoom.

Want ondanks dat mijn opa koos voor een angstige vrouw, geïndoctrineerd door het geloof, bleef hij zijn eigen waarheid trouw. Als de dominee weer eens helemaal waus ging volgens zijn mening, dan stond hij op en liep hij tijdens de preek de kerk uit. Je kunt je nu misschien niet voorstellen wat dat betekent, hoeveel innerlijke kracht je daar toen voor nodig had. Want dat gold in die kringen als een aardverschuiving, als het naast je neerleggen van Gods wil en het verspelen van je plek in de hemel. Je werd er sociaal door uitgekotst, met de nek aangekeken in het dorp.

Mijn opa was dus ook een ontheemde. Een ziel verdwaald in een systeem dat niet van hem was. En ondanks al zijn innerlijke kracht en creatieve energie had hij niet de wil, de visie, de mogelijkheid om daar verandering in te brengen.

ONDERSCHEIDENDE CREATIEVE ENERGIE

Maar ik wel! Plotseling was het mij helemaal duidelijk. Als ik me zou blijven aanpassen en zou blijven proberen om erbij te horen, dan zou ik steeds verder afdwalen van mijn eigen kern. Van mijn onderscheidende creatieve energie. En net als mijn opa op een gegeven moment totaal moegestreden zijn en het opgeven. En daarmee genoegen nemen van de status van halfdood kasplantje.

Erbij horen was voor mij nooit het doel geweest! Onafhankelijkheid, onverstoorbaarheid, autonomie en een eigen leven creëren voor mijzelf, dat was mijn pad! Ik was geen kasplantje! Ik was al die tijd gewoon een rhododendron in verkeerde grond: te nat, te weinig turf. Mijn stam was aan het rotten, maar dat kwam niet omdat ik mislukt was. Dat kwam omdat ik in verkeerde grond stond.

Geen enkele goede hovenier noemt een rhododendron die niet groeit en bloeit in de modder een mislukte rhododendron. Een goede hovenier zal de rhododendron verplaatsen naar goede grond. En daar zal de plant gaan groeien en bloeien. Dat was ook mijn taak! Een goede hovenier worden en op zoek gaan naar goede grond.

En, spoiler alert, die goede grond heb ik gevonden. Ik ontdekte dat ik hier ben om creatief onderscheid aan te brengen. Om los te komen van het systeem en om patronen te doorbreken. Mijn unieke creatieve perspectief concreet te manifesteren. Mijn droomleven werkelijkheid te maken. Vanuit visie, levenslust en creatieve energie.

MISSCHIEN VIND JE DIT OOK INTERESSANT: DEEL 3 IN THE ORIGIN STORY VAN THE FRAN: SUPERPOWERS

CREATIEF FUNDAMENT

Aan de basis van mijn nieuwe fundament staat creatieve scheppingskracht en onderscheidendheid. Ik richt mij niet langer op wat ik allemaal niet ben en waar ik allemaal niet bijhoor. Ik richt mij op wie ik wel ben, op wat ik kan creëren en op de mensen die daar blij van worden! En daarmee ga ik verder waar mijn opa ophield: ik ben geen onderdeel meer van de oude wereld, ik hoef er niet tegenaan te schoppen om een aardverschuiving te ontketenen. Ik maak een nieuw leven, een nieuwe wereld. Ontworpen als een vruchtbare botanische tuin. Waarin ik in precies de goede grond sta en kan groeien, bloeien en ‘welig kan tieren’.

Dus de dagen van me een halfdood kasplantje voelen zijn voorbij. Ik wil een megagrote rhododendron worden van vier meter hoog en vier meter breed. Zodat ik mijn bloemen overal kan ronstrooien. En als ik daarmee jou kan opvrolijken en inspireren dan is dat super mooi mee genomen. Als ik de goede grond kan vinden en tot bloei kan komen, dan kan jij het ook!

Sounds like a plan? Op insta kun je mijn creatieve bloei volgen. Zie je daar!

Liefs, Francine

Francine Orsel 2019
Peace out!

EEN GRENZELOOS CREATIEF 2019!

Hoe gaan we ooit glazen plafonds doorbreken als we niet eens een liedje durven te zingen?

Hoe vinden we het leven dat echt bij ons past als we niet eens een tekening durven te maken?

Hoe vind je jouw ideale baan als je niet weet wat jouw unieke perspectief is, omdat je nog nooit hebt gedrufd om iets persoonlijks te maken?

Hoe kun je mensen die van je houden om je heen verzamelen als je te bang bent om jouw oorspronkelijke speelsheid te laten zien?

STEL JE VOOR…

Ok, dit is misschien allemaal nogal dramatisch geformuleerd. Maar stel je voor dat je wat daadkrachtiger zou zijn. Dat je wat meer een middle fingers up mentaliteit zou hebben. Dat je wat er vanuit jouw creativiteit wil ontstaan wat serieuzer zou nemen. En daar tegelijkertijd wat spontaner en speelser mee om zou kunnen gaan. Dat je poept op het eindresultaat. Stel je voor dat je de tijd zou vergeten. En gewoon geniet van het creatieve proces.

Zingen is toch leuk? Tekenen en schilderen is toch leuk? Dansen is toch leuk? Wat boeit het als het vals is, als het niet om aan te zien is? Dat is toch geredeneerd vanuit iemand anders dan vanuit jezelf? Jij ziet jezelf toch niet dansen? Jij voelt toch alleen de heerlijkheid van je lichaam dat zich laat leiden door de muziek? Jij ziet toch niet al het eindresultaat als je begint te schilderen? Jij voelt toch alleen het heerlijke avontuur van kleur en vormen?

FUCKING DEPRIMEREND

Dus voordat je ook maar iets gedaan of gecreeerd of genoten hebt, zit je al op de stoel van de externe recensent die jouw eindproduct eens even kritisch gaat beoordelen. Huh? Je laat je eigen plezier toch niet op die manier vergallen? Je laat het toch niet toe dat er iets in jou al een negatieve mening heeft nog voordat je ook maar iets op papier hebt staan? Of nog voordat je ook maar een noot gezongen hebt?

En ik weet dat het eng is en kwetsbaar voelt. I’ve been there dat ik moest solozingen voor een hele kerk. Of dat ik moest vioolspelen voor een groep mensen. Of moest optreden met mijn dansschool voor het hele dorp. Maar guess what: ik leef nog 🙂 En je kunt je niet altijd laten leiden door angst. Daar is het leven echt veel te kostbaar voor. En je kunt jezelf niet de hele tijd langs de lat van je eigen perfectionisme leggen of langs het oordeel van imaginaire anderen. Dat is zo fucking deprimerend.

Het is alsof je ieder creatief idee dat ontstaat vanuit jouw unieke visie direct met een hakbijl te lijf gaat: Nee, geen unieke creativiteit! Nee, geen persoonlijke invulling van een bewezen concept! Nee, geen originele afwijking van de norm!

VROUWELIJKE CREATIVITEIT

Ik geloof dat wij vrouwen een ongebreidelde fantasie, originaliteit en creativiteit hebben. En dat daar onze kracht zit. Een kracht om leven te geven, de wereld te veranderen, licht te geven, impact te hebben, inspiratie te brengen. Die kracht zit IN ONS. Niet in iemand anders, niet in onze innerlijke criticus, niet in het oordeel van anderen, niet in het oordeel van onszelf, maar in onze diepste kern van spontaniteit en speelsheid. In onbezorgdheid en plezier.

En we kunnen die kracht alleen voelen, gebruiken en ontwikkelen als we de meningen van anderen in de fik steken. Als we onze faalangst een klap op zijn kop geven. En als we ons aangeleerde perfectionisme bij het grofvuil zetten. Want serieus, is er iets saaier dan perfecte dingen? En faalangst is een bitch, maar falen is een illusie als het gaat om je creativiteit. Je faalt alleen als je niet begint. Als je niets maakt.

DE MOED VAN IMPERFECTIE

Ik geloof in wat Brene Brown schrijft over creativiteit in De moed van imperfectie: Als we IETS van waarde willen toevoegen aan deze wereld dan zal het moeten  voortkomen uit onze creativiteit.

Niemand zou zich op de kop moeten laten zitten door perfectionsime. En jij al helemaal niet! Het allerbelangrijkste voor mij is dat jij de waarde gaat inzien van jouw creativiteit. Dat je het niet meer wegstopt, maar dat je het laat zien en horen. En nee, dat hoeft echt niet meteen op een podium of voor een groep. Begin gewoon thuis, bij jezelf.

En natuurlijk kan dat alsnog spannend zijn en misschien loop je tegen zenuwen aan. Maar doe het! Laat het zien! Ga het maar maken! Durf! En dan zul je ervaren dat er een wereld voor je opengaat vol creatieve mogelijkheden en plezier.

Ik wens jou een grenzeloos creatief 2019!

Liefs, Francine